Direct contact? Bel: 06 - 126 186 14

Home > Publicaties > Inspireren: ga daar maar eens aan staan

Inspireren: ga daar maar eens aan staan

Inspireren: ga daar maar eens aan staan

Vanuit inspiratie willen werken vraagt de moed om voorbij de veilige begrenzingen te gaan die we voor onszelf gecreëerd hebben. Als we niet bereid zijn dit onder ogen te zien, zullen we nooit de wezenlijke worsteling in onszelf vinden die de grond is van onze vrijheid van handelen. Veel trainingen, leergangen en wijsheid van buitenaf ten spijt, zullen ze tot niet meer leiden dan een kortdurende opleving van onze inspiratie en motivatie. En we zullen ons met hetzelfde gemak weer laten meeslepen in de waan van de dag zoals we ons hebben laten inspireren.

Inspirerend leidinggeven kan alleen door zelf vrij te zijn

Willen we werkelijk inspireren, dan zullen we onze vrijheid moeten leven. Daarin komen inspirerend leidinggeven en persoonlijk meesterschap bij elkaar. Persoonlijk meesterschap is een manifestatie van vrijheid, het vermogen te spreken en te handelen vanuit een vrije ruimte, vrij van conditioneringen en persoonlijke belangen. Vanuit deze vrije ruimte vormt zich de ‘inspirerende’ leidinggevende die veel organisaties zich wensen. Deze is niet gebaseerd op conceptuele wetenschappelijke kennis, maar op gezond verstand.

Gezond verstand dat wordt aangewend in de situatie zoals die zich op dat moment in het ‘hier en nu’ voordoet en de bron is om te weten wat op dit moment relevant en juist is. Deze wijsheid is veranderlijk, en eerder subjectief dan objectief. Ze is niet zozeer gebaseerd op kennis en deskundigheid, maar om praktische en doorleefde ervaring. Door de overheersende behoefte aan het willen weten los te laten ontstaat een losse wijsheid. En misschien is dit wel het meest cruciale: niet weten en het los durven laten van alle kennis en competenties die we verworven hebben door middel van studie, hard werken en ervaring. Met “lege handen” durven staan.

Niet-weten klinkt negatief en onaantrekkelijk. Terwijl het net andersom is. Weten in de zin van kennis is een bolwerk dat je gevangenhoudt, niet weten is een eindeloze open ruimte.
Als ik de dingen maar kan bepalen – wat letterlijk betekent: er palen omheen zetten, dus begrenzen – lijk ik mijn wereld keurig voor elkaar te hebben. Het lijkt zo eenvoudig: dit is het wel, maar dat is het niet; dit is goed en dat is slecht; dit wil ik en dat hoef ik helemaal niet. Maar voor je het goed en wel beseft, zijn er muren opgetrokken, is de bewaker zijn eigen gevangene geworden.

Meer aandacht voor het ‘niet-weten’ en inspireren

Inspirerend leiderschap is niet iets wat je even doet. Van essentieel belang is dat we de ruimte nemen om alledaagse zaken rustig en met enige afstand te beschouwen. Dit loslaten, niet-doen en niet-weten vormen een centraal onderdeel en een levenskunst die slechts door gedisciplineerde beoefening geleerd kan worden. Het is als met de ‘doen door niet-doen’ paradox uit de Tao.

Om in contact te komen met onze vrije ruimte zullen we letterlijk tijd en ruimte moeten maken in ons hectische bestaan. Het vraagt om het ontwikkelen van discipline om tijd te nemen voor enige contemplatie en reflectie. Tijd om ons te herinneren waar het ons ten diepste om te doen is. Ons te herinneren wat onze innerlijke waarden zijn; de gids voor het maken van keuzes over wat we belangrijk en noodzakelijk vinden.

Socrates hielp mensen tijdens zijn gesprekken met zijn vele vragen zich te herinneren wat voor hen van waarde was, waar het hen ook weer om te doen was. Dat we vaak zo weinig tijd nemen hierbij stil te staan is niet alleen omdat we zo druk zijn. Door werkelijk stil te staan bij onszelf en op zoek te gaan naar onze inspiratie, zullen we ook datgene tegenkomen wat ons daarvan weghoudt. En dat is soms confronterend.
Precies dat is waar we in ons hectische en volle leven met een vaart overheen rennen, omdat we het (veelal onbewust) liever niet in beeld hebben. Door uit onze comfortzone te stappen, onszelf aan te kijken en eerlijke antwoorden te vinden, kan vrije ruimte ontstaan en een juist midden. We kunnen namelijk niet tegelijk vrij zijn en onszelf veiligstellen.